( وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ ) « 1 » . « و چون بندگان من از دورى و نزديكى من از تو مىپرسند بدانند كه من به آنها نزديك خواهم بود هركه مرا خواند دعاى او را اجابت كنم پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من بگروند باشد تا به سعادت راه يابند . » يعنى بخاطر حجابهايى كه بين خود و خدا ايجاد كرده‌ايم ، از او دور افتاده‌ايم . آفتاب هر روز بر پهنهء شرق و غرب مىتابد ، و لكن درِ اتاق اگر بسته باشد و اگر پرده‌اى بر روزنه‌هاى موجود در ديوار آويخته شده باشد نفوذ نور را غير ممكن و افراد داخل اتاق را از نور محروم مىسازد . همينگونه است رابطهء ما با خداوند متعالى ، ما هستيم كه از او دور افتاده‌ايم زيرا پوشيده از حجابهاى دنيوى هستيم . دنيا بزرگترين پرده و حجاب بين انسان و پروردگارش مىباشد ، همانگونه كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايند : « محبّت دنيا رأس هر خطائى است . « 2 » » بدتر وزشت‌تر از آن خودخواهى انسان است ، كه فرد خود را در آن حبس كرده است و تا وقتى كه از اين زندان رهايى نيابد به حقيقت نمىرسد . و به همين خاطر است كه در دعاى ابوحمزهء ثمالى مىخوانيم : « بدان كه تو براى اميدواران موضع اجابت هستى ، و براى غم‌داران در كمينگاه يارى رساندن هستى . . . و همانا روندهء بسوى تو به تو

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 186 . ( 2 ) - بحارالانوار ، ج 51 ، ص 285 .